Heej 't is al lente

Gedicht van: Nel Timmermans

De lente is begonne, dè ziede in de tèùn.

De bôome krèège’n gruunig waos dùr dere kaole krèùn.

De veugeltjes die hèbbe ‘t druk , èn vèèchte vur der plèkske,

Waor ze der nisjes bouwe gòn, ze sjouwe al meej tèkskes.

Mar ‘t irste zèn de êende , dè gao zôo ieder jaor,

Ze plonze in de vijver, èn kieze der bivak daor.

Hij zwemt hêel matsjoow om heur heene, pronkt meej zen schôone vèère,

Zij poedelt èn spèttert in ‘t rond, èn zie hum òk hêel gèère.

Hij laot ze gin menuut allêen, ze knikke nor mekaare,

En volges mèn betêekent dè, gij zèèt vur mèn de waare.

Ze gòn al zuuke nor de plèk, waor dere nist was vurrig jaor,

Onder de strèùk nòst de waoterval òn de vijver laag ie daor.

Soms komt er òk en vrèmde êend om heure aondacht vraoge,

Mar dan wordt heure vrijer woest èn gaotie hum verjaoge.

Ze vèèchte hil de vijver deur, en gòn deur op ‘t gezòn,

Tot dèttie opgift èn den held, die draait z’n èège om.

Zij heeget àmmol òngezien die hêele vèèchtpartij,

En liet ze wèèselijk begaon, dè gao wel wir vurbij.

Dan komt de matjsoow bij heur trug , èn pakt ze hil wè keere,

Daornao hèbbe ze’t bei wir druk meej ‘t poetse van der vèère

Vur dè de aaijer zèn geleej en de kèùkes zèn geboore,

Zulle we dè nog dikkels zien , èn òk nog dikkels hoore .

Mar as ‘t êenmol zôver is, dan zèn ze zôo verdweene,

Ze wille dan zô lèèk ‘t wel, gin moeials om der heene.

Mar volgend jaor begint alles opnuuw in de vijver in de tèùn,

As alle bôome wir gruunig wòrre bove in dere krèùn.